به گزارش مهر براي استان فارس 390 ميليارد ريال، خوزستان337 ميليارد ريال، خراسان جنوبي 84 ميليارد ريال، کرمان200 ميليارد ريال، خراسان رضوي 290 ميليارد ريال، ايلام 70 ميليارد ريال، کهکيلويه و بويراحمد 90 ميليارد ريال، کرمانشاه 85 ميليارد ريال، بوشهر 60 ميليارد ريال ، هرمزگان 65 ميليارد ريال، اصفهان 120 ميليارد ريال، يزد 50 ميليارد ريال، چهارمحال و بختياري70 ميليارد ريال و سيستان و بلوچستان 65 ميليارد ريال اعتبار جهت خشکسالي در نظر گرفته شد.

http://www.etemaad.com/Released/87-02-30/133.htm#73189

گرسنگی در جهان ابعاد فاجعه باری یافته است به طوریکه سازمان ملل برای حل بحران غذا وارد عمل شده است.

http://www.etemaad.com/Released/87-02-11/205.htm#22676

اینکه عمده گرسنگان در کشور های آفریقایی وعمدتا  مناطق تحت استعمار قدرتهای بزرگ ساکنند دور از انتظار نیست  اما گرسنگی در کشوری که مردم آن برای استقلال کشور هزینه های زیادی را پرداخت کرده ومنابع بی شمار اقتصادی وغذایی در اختیار دارد پذیرفته نیست. بخش بنت  یکی از محروم ترین بخش های  استان سیستان وبلوچستان و حتی کشوراست که مردم آن در فقر و گرسنگی عمیقی بسر می برند که نمونه آن شب کوری پنج هزار نفر از روستائیان دهستان توتان و مهدان این بخش در یکی دو سال گذشته به علت کمبود پروتئین و ویتامین A می باشد.

http://sb.isna.ir/mainnews.php?ID=News-13471

به نظر می رسد سوء مدیریت وبی عدالتی در توزیع منابع وامکانات وبه عبارتی فقر قضایی در کشور اهمیتی بیشتر ازفقر غذایی دارد.

بند خاكي پارک (parak) در 15 کیلومتری شهر چابهار در جاده چابهار به کنارک ودر مجاورت روستای پارک با هدف جمع آوری  ومدیریت  هرزآبها وکمک به حفظ وتوسعه پوشش گیاهی وکاهش فرسایش آبی وبادی در منطقه در سطحی معادل 6850 هکتار ، با حجم مخزن 5 میلیون متر مکعب در سال 1368 از محل اعتبارات جنگل کاری احداث گردیده است.از ویژگیهای این بند میتوان به حجم آبگیری زیاد(آب شیرین) در کنار مراکز سکونتی با وجود حجم خاکریزی کم(بدلیل شیبب اندک دشت) ،ایجاد زیستگاه مناسب برای حیات وحش بویژه پرندگان مهاجر وکمک به اکوسیستم منطقه وتثبیت شنهای روان برداشت شده از ساحل وتامین آب برای درختان نارگیل،انبه (باغ الگویی جهادکشاورزی ) وتوسعه فضای سبز منطقه آزاد چابهار اشاره کرد.از گونه های کشت شده در این منطقه می توان به کهور پاکستانی وچش اشاره کرد.

در خصوص استفاده هاي احتمالي از اين بند خاكي دريكي از پستهاي قبلي مطالبي عنوان شده است.

در 65 کیلومتری شهرچابهار ودر امتداد جاده چابهار به ایرانشهر ودر کنار روستایی به نام دمپک جنگل مصنوعی 60 هکتاری از گونه چش قرار دارد که حاصل نهالکاری سال 1362 منابع طبیعی چابهار است. در این محل با احداث بند های کوتاه خاکی با حجم آبگیری 100000 متر مکعب وکشت گلدانی نهال چش(niloticaیا Accasia Arabica ) تفرجگاهی احداث شده که مورد استفاده گردشگران وبومیان منطقه است. ودر زیر اشکوب درختان نیز روستائیان منطقه در ازای حفاظت از عرصه اقدام به کشت بقولات وجالیز کاری می کنند. چنین الگوهایی در مناطق جنوبی کشور (احداث پارکهای بین راهی با احداث بندهای خاکی و مراقبت ونگهداری توسط مردم) می بایستی مورد تقدیر وترویج درخور قرار گیرد.

از مدتها قبل بر آن بودم تا مطلبی با عنوان "انسان زیر بنای توسعه" بنویسم ودر آن به مشکلات تحصیل در استان اشاره نمایم اما روزنامه زاهدان در شماره ۱۱۵۲ (چهارشنبه مورخ ۴ اردیبهشت۸۷) در مطلبی کوتاه وگویا به آن اشاره کرده است که ضمن قدر دانی از نویسنده آورده شده است.

بدون تردید بسیاری از این مشکلات ریشه در فقر اقتصادی وعدم برنامه ریزی ومدیریت صحیح منابع بی شمار کشور دارد که شاید بتوان آنرا حل کرد اما آنچه اهمیت دارد عزم جدی برای استفاده حداکثر از "زمان" است.نکند تا چشم باز کنیم فرصت سازندگی  نسلی دیگر از دست برود. چنین مباد.

آب مهمترین نیازبرای احیای پوشش گیاهی واستقرار جوامع انسانی وتاسیسات زیستی است واین مهم درمناطق خشکی چون استان ما اهمیتی دوچندان دارد بنابراین هرگونه بهره گیری ازحداقل بارندگی وسیلابهای منطقه می تواند اهمیتی فوق العاده یابد.

از جمله راههای بهره گیری از آب برای احیای مناطق بیابانی میتوان به بندهای خاکی اشاره کرد. اما در مناطق بدون شیب وبا بارندگی کم (سیستان) ، پمپاژ آب می تواند نیل به اهدافی چون حفظ ، احیاء وتوسعه پوشش گیاهی را میسر سازد.

یکی از پتانسیل های قابل توجه بیابانهای کشور ( بویژه استان ما) امکان استفاده از روانابها برای حفظ آب وخاک و توسعه پوشش گیاهی می باشد. این مهم در مناطق جنوبی استان با توجه به خاک عمیق ، بارندگیهای متعدد(زمستانه و تابستانه یامونسون) اثرات سودمند وقابل توجهی داشته است که از آنجمله طرح نهالکاری وشنام در شهرستان چابهار می باشد.

این طرح در فاصله 20 کیلومتری از چابهار در مسیر جاده چابهار به ایرانشهر در سطحی به ومیزان 250 هکتار از محل اعتبارات استانی بیابانزدایی با هدف ایجاد پوشش گیاهی با گونه های اقتصادی ،کمک به بهبود اکوسیستم منطقه،ایجاد نقاط تفرجگاهی وکمربند سبز اطراف شهرستان با کاشت حدود 15 گونه بومی وغیر بومی سازگار در سال 1385 انجام گردیده است.

از مهمترین گونه های این منطقه می توان به کنار، کهور محلی،توج،چش،گز روغن،آکاسیا آمپلی سپس،آکاسیا سنگال و... اشاره کرد. از طرح نهالکاری وشنام می توان به عنوان یکی از موفق ترین طرح های منابع طبیعی کشور نام برد که تحسین هر بازدید کننده ای را برانگیخته است.در اطراف نهالکری بند خاکی به طول 3 کیلومتر با حجم خاکی 60000 متر مکعب وظرفیت آبگیری فعلی 2میلیون مترمکعب احداث شده که احداث وآبگیری آن، عرصه مذکور را از آبیاری های سالانه بی نیاز نموده است.ادامه این طرح می تواند آنرا به عنوان یک باغ گیاهشناس غنی در جنوب کشور تبدیل و در صورت سرمایه گذاری با دیدگاه توسعه توریسم، بعنوان تفرجگاه واقامتگاه قابل توجه برای مسافران پر شمار شهرستان چابهار در آورد.