تبليغاتX
زیست بوم سیستان وبلوچستان
علمی- اطلاع رسانی با دیدگاه مدیریت مناطق بیابانی

چاي مكي با نام علمي ( Hibiscus Sabdariffa) از خانواده مالواسه (Malvaceae)، گياهي يكساله، شاخه دار، ارتفاعي حدود 429- 64 سانتي متر، رنگ آن سبز تيره متمايل به قرمز (Duke,1983). داراي پايه كروموزومي) 18=(x مي باشد و بصورت تتراپلوئيد )72=n4 (وجود دارد (James&Duke,1983). برگها متناوب، رگبرگها پنجه اي و برگها داراي 7- 3 لوب و حاشيه برگها دندانه اي، بدون كرك، دمبرگ بلند يا كوتاه دارند (James&Duke,1983). گلها بزرگ و دمگل كوتاه، رنگ آن قرمز متمايل به زرد با مركز تيره، هرمافروديت مي باشد. ميوه ها 5/2 سانتي متر طول دارند و بوسيله كاسبرگهاي گوشتي مانند كه محتوي 34- 22 دانه در هر كپسول مي باشد احاطه شده اند، دانه ها به رنگ قهوه اي تيره و جوانه زني بذر بصورت اپي ژيل ( برون زميني ) مي باشد. گياهي خودگشن و اين مقدار از 68 %– 2% متغير و توسط حشرات هم گرده افشاني مي شود. داراي يك ريشه راست و عميق و قابل نفوذ مي باشد (Duke,1983). نام محلي اين گياه علاوه بر روسل در نواحي انگليسي زبان سورل، روزل، سورل قرمز، سورل جامائيكايي، سورل هندي، سورل گينه اي و در فرانسه اوسلد و در آفريقاي شمالي و خاور نزديك روسل کاکاد ناميده مي شود. در ايران اين گياه و محصول كاسبرگ آن بنامهاي چاي مكي يا چاي مكه، چاي قرمز و چاي ترش شناخته مي شود . چاي مكي گياهي دو منظوره است كه اجزاي مختلف آن ميوه، فيبر، چوب مورد استفاده قرار مي گيرد به طور كلي در بسياري از كشورها، كاسبرگ اين گياه به خاطر خواص دارويي و همچنين در صنايع غذايي استفاده مي شود و الياف و چوب آن در توليد خمیر كاغذ مورد استفاده قرار مي گيرد. اين گياه در ايران مي تواند بعنوان يك محصول جديد مطرح باشد. در زراعت هر گياه دارويي، استفاده از حداكثر ظرفيت محيط و تعيين مناسب ترين شرايط رشد، در راستاي افزايش عملكرد و حداكثر رسانيدن بهره وري، امري مهم و مد نظر مديريت زراعي مي باشد.چاي مكي بومي ايران نمي باشد و كشت اين گياه در ايران تنها در سيستان و بلوچستان گزارش شده است . سطح كشت چاي مكي در استان سيستان و بلوچستان بیش از۳۰۰ هكتار مي باشد كه عمدتا در شهرستان ایرانشهر کشت می شده اما اخیرا در زابل (در سال 1379 )در پژوهشكده كشاورزي زابل نیز كشت شده است.

متوسط ميزان برداشت اين محصول در هر هكتار در ايرانشهر 600 كيلوگرم است. همانگونه که ذکر شد ارزش اين گياه به خواص دارويي آن است و براي درمان برخي بيماري‌ها به ويژه تنظيم فشار خون و همچنين در تهيه مربا، انواع شربت‌هاي گرم و سرد مورد استفاده قرار مي‌گيرد.

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و سوم آبان 1387ساعت 8:7  توسط حسین سرگزی  | 

اين كنفرانس با همت دانشكده كشاورزي و منابع طبيعي سراوان از دوم لغايت چهارم آذر ماه به مدت دو روز در تالار فردوسي دانشگاه سيستان و بلوچستان برگزار مي‌شود. هدف از برگزاري كنفرانس ملي خرما، علاوه بر بررسي چالش‌ها و ظرفيت‌هاي توليد و صادرات خرما در ايران، دريافت مقالات علمي در زمينه تحول و دگرگوني در ابعاد توليد، توزيع، صنعت و بازرگاني محصول خرما در كشور است . بيش از 85 مقاله به دبير‌خانه اين كنفرانس ارسال شده كه از اين تعداد 60 مقاله براي ارائه انتخاب شده است.

گفتنی است بیش از ۶۰ نوع خرما در استان یافت می شود که برخی از انواع آن عبارتند از:هلیله، مضافتی، نیكدیمی، شكری، بیگم، جنگی، كوتومی و دشتاری،مولس، تورگی شكنك، سبزو، ماكیلی، ربی، چكردی، راسكویی، پوپو، سنگ شكن، خشكیج، شریفه، چرپان و بارشاهی .

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و سوم آبان 1387ساعت 7:47  توسط حسین سرگزی  | 

سه هزار و ‪ ۵۰۰‬هكتار از زمينهاي سيستان و بلوچستان به كشت برنج اختصاص دارد كه سالانه ‪ ۱۳‬هزار و ‪ ۵۰۰‬تن شلتوك از آنها برداشت مي‌شود. محصول برنج در شهرستانهاي نيكشهر، ايرانشهر، سرباز، خاش و سراوان سيستان و بلوچستان كشت مي‌شود كه در اين ميان بيشترين سطح زير كشت مربوط به نيكشهر است.با توجه به وضعيت مطلوب آب و هواي نيكشهر هر سال سه نوبت كشت برنج در اين شهرستان انجام مي‌شود.بارندگي‌هاي خوب سال گذشته سبب رشد چشمگير سطح زير كشت اين محصول در سال جاري شده است.

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و سوم آبان 1387ساعت 7:33  توسط حسین سرگزی  | 

با کمک برنامه توسعه سازمان ملل متحد در برخي از روستاهاي نپال نوعي زغال فشرده با چوبهاي زايد جنگل ساخته مي شود که علاوه بر تامين سوخت خانه به احياي جنگلها هم کمک مي کند. ويژگي اصلي اين طرح اين است که مردم محلي به جاي استفاده از چوبهاي جنگلي و قطع درختان که باعث نابودي جنگل مي شود از گياهان هرز که در منطقه رشد مي کنند و خود عاملي در نابودي جنگلها هستند استفاده مي کنند. مردم روستايي اين گياهان بوته اي را از جنگل جمع اوري مي کنند و انها را درون گودال مي سوزانند تا به زغال تبديل شود. سپس انرا با مقداري اب و خاک مخلوط کرده و پس از قالبگيري همچون اجر در برابر افتاب خشک مي کنند. اين اجرهاي زغالي سوخت مناسب و بهينه اي هستند که بدون توليد دود اضافه در داخل خانه براي اشپزي مناسب هستند. پيش از اين استفاده از هيزم باعث توليد دود فراوان داخل خانه و بيماري براي ساکنان بويژه کودکان مي شد. هم اکنون بيش از پنجاه قبيله در نپال از اين روش براي توليد اجرهاي زغالي استفاده مي کنند. يکي از نتايج استفاده از اين روش احياي جنگلها پس از سالها تحليل رفتن بر اثر قطع بي رويه درختان است.

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و دوم آبان 1387ساعت 12:1  توسط حسین سرگزی  |